ഞാന്‍ കസ്റ്റംസ് ക്ലിയറന്‍സ് കഴിഞ്ഞ് എയര്‍പോര്‍ട്ടിനു പുറത്തേക്കു ട്രോളിയില്‍ കയറ്റിയ ബാഗുമായി വന്നു. ചെറിയ ലഗേജ് ആയതുകൊണ്ടാവാം ആരുംതന്നെ സഹായത്തിനു വന്നില്ല. ആകെയുള്ളത് ഒരു കമ്പിളിയും പെട്ടിയിലെന്തോ ചെറിയ സാധനങ്ങളും. എല്ലാം റൂംമേറ്റ്‌ ഷാഫിയുടെ വകയാണ്. 'സമ്പാദ്യമല്ലാത്ത സമ്പാദ്യം'. കമ്പിളി എത്രയോ നേരത്തെ വാങ്ങിയതാണ്. മിനുമോള്‍ക്ക് വേണ്ടി. മിനുവിന്റെ അതെ പ്രായത്തില്‍ അവനുമുണ്ടൊരു മോള്‍. പോരാത്തതിനു വയ്യാത്ത കുട്ടിയാണെന്നുള്ള സഹതാപവും.
ഞാന്‍ ഒരു എയര്‍പോര്‍ട്ട് ടാക്സി വിളിച്ചു. ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോള്‍ വരവേല്‍ക്കാന്‍ വന്നവരുടെയും യാത്രയയക്കാന്‍ വന്നവരുടെയും തിക്കും തിരക്കും. ജീവിതത്തിലെ കാത്തിരിപ്പുകള്‍ക്കും സുഖദുഃഖങ്ങള്‍ക്കുമിടയിലുള്ള അസുലഭനിമിഷങ്ങള്‍. സന്തോഷവും സന്താപവും കലര്‍ന്ന പ്രകടനങ്ങള്‍. നിധിയെടുക്കാന്‍ ആഴക്കടലിലേക്ക് പോയ മുക്കുവന്മാരുടെ കഥ പോലെയാണ് പ്രവാസികളുടെ ജീവിതം. അതിനിടയില്‍ വീണുകിട്ടുന്ന അവസരമാണ് ഒന്നോ രണ്ടോ മാസത്തെ ലീവ്. ഷാഫിയുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ 'പരോള്‍'.
ലഗേജ് കാറിന്റെ ഡിക്കിയില്‍ കയറ്റുമ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ ചോദിച്ചു. "സാറിനെ കൊണ്ടുപോകാന്‍ ആരും വന്നില്ലേ?"
"ഇല്ല! ഞാന്‍ വീട്ടിലറിയിച്ചില്ല, ഭാര്യയും മകളുമാണ് വീട്ടിലുള്ളത്." അതു പറഞ്ഞു ഞാന്‍ ഒരു സിഗരറ്റെടുത്ത് കത്തിച്ചുവലിച്ചു. പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ ചുമച്ചു. ചുമകേട്ടപ്പോള്‍ ഡ്രൈവര്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. എന്നിട്ട് അയാള്‍ ചോദിച്ചു. "സാറെന്താ കുട്ടികളെപ്പോലെ, സിഗരറ്റ് ആദ്യം വലിക്കുകയാണോ? കണ്ണ് ചുവന്നു കലങ്ങിയിരിക്കുന്നു."
"കാലാവസ്ഥയുടെ മാറ്റം കൊണ്ടാവാം" ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.
റോഡ്‌ ചെന്നെത്തുന്നത് 'ശോകനാശിനി'പ്പുഴയുടെ തീരത്താണ്. അവിടെ ഭൂതകാലസ്മൃതികളുണര്‍ത്തുന്ന ഒരു സ്മാരകം പോലെ പഴയ ശിവക്ഷേത്രം. ആ പുഴയില്‍ മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്നത് കാണാന്‍ എന്തു ഭംഗിയായിരുന്നു. വേനലില്‍ പുഴ വറ്റിവരണ്ടു കിടക്കും. എന്നാലും എന്നും വൈകുന്നേരം ഞാനും മിനുമോളും അവിടെ ചെന്നിരിക്കും. ഒരു വിശ്രമകേന്ദ്രമാണവിടെ. രാത്രിയില്‍ അമ്പലത്തിന്റെ പ്രകാശത്തില്‍ ഞാനും മോളും കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരിക്കും. കോമാളികളുടെയും യുദ്ധത്തില്‍ ജയിച്ച രാജാക്കന്മാരുടെയും കഥകളാണവള്‍ക്കിഷ്ടം. ഒരു ദിവസം കഥകള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നപ്പോള്‍ ഏന്തിമലര്‍ന്നു അവള്‍ പുറകിലേക്ക് വീണു. പിന്നെ പലപ്രാവശ്യം അതു ആവര്‍ത്തിച്ചു. ഒരുപാട് പരിശോധനകള്‍ക്കൊടുവില്‍ ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞു. അവളുടെ ഹൃദയവാല്‍വിന് ഒരു ദ്വാരമുണ്ട് എന്ന്! ഒരുപാട് പരിശോധനകളും, നേര്‍ച്ചകളും, വഴിപാടുകളും, യാത്രകളും ഒക്കെ നടത്തി. പക്ഷെ, ഒരു കുറവുമുണ്ടായില്ല. മാനസികമായും, സാമ്പത്തികമായും ഞങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നു പോയി. അവിടെ നിന്നാണ് ഈ അഞ്ചുവര്‍ഷത്തെ പ്രവാസജീവിതം ആരംഭിച്ചത്. തികച്ചും ശൂന്യതയായിരുന്നു മുന്നില്‍. കഴിഞ്ഞുപോകുന്ന ഓരോ കൊല്ലവും അവളെക്കുറിച്ചുമാത്രം ചിന്തിച്ചു. വളര്‍ന്നുവരുന്ന അവളുടെ മുഖങ്ങള്‍ വെള്ളക്കടലാസ്സില്‍ ഞാന്‍ വരച്ചു വയ്ക്കും. അതൊക്കെ നാട്ടില്‍ പോകുമ്പോള്‍ അവളെ കാണിക്കാനായി സൂക്ഷിച്ച് വച്ചു. അങ്ങനെ വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. അവള്‍ക്കു ഒന്‍പതുവയസ്സാകുമ്പോള്‍ ഒരു ഓപ്പറേഷന്‍ വേണമെന്ന് ചികിത്സിച്ച ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. അതു ഇന്നലെയായിരുന്നു.
കാര്‍ പുഴക്കടവിനടുത്തു വന്നുനിന്നു. അപ്പോഴേക്കും ഇരുട്ടായിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അമ്പലത്തിന്റെ മുന്നില്‍ എന്‍റെ വരവും കാത്തിരുന്നവരുടെ മുഖങ്ങള്‍ വ്യക്തമായിരുന്നു. കുറച്ചുനേരത്തെ പരിചയമേയുള്ളൂ എങ്കിലും ഡ്രൈവറും എന്‍റെ കൂടെ ബാഗുമെടുത്തുവന്നു.
വീടിന്റെ അടുത്ത് എത്തും തോറും കര്‍പ്പൂരത്തിന്റെയും ചന്ദനത്തിരിയുടെയും ഗന്ധം കൂടിക്കൂടി വന്നു. ഒപ്പം അവ്യക്തമായ രാമായണപാരായണവും. വീടിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടക്കും തോറും തളര്‍ച്ച കൂടിക്കൂടി വന്നു. അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോള്‍ മനസ്സിനെ താങ്ങാനാവാതെ ശരീരം വിറച്ചു.
തിരിച്ചറിയാനോ മിണ്ടാനോ കഴിയാതെ മിനുമോള്‍ ഉറങ്ങുകയാണ്. അവള്‍ക്കു വേണ്ടി ഞാന്‍ വരച്ച ചിത്രങ്ങളിലെ പോലുള്ള മുഖം. "അച്ഛന്‍ നന്നായി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ചോണേ, മിനുമോള്‍ക്ക് ഒന്നും വരില്ല, അച്ഛനെക്കാണാന്‍ മിനുമോള്‍ക്ക് കൊതിയായി. അച്ഛന്‍ എന്നാ വരിക" ഇതാണ് അവസാനമായി വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചത്. എത്ര വഴിപാടുകള്‍ നടത്തി. എത്ര ദൈവങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ ഞങ്ങള്‍ കൈകൂപ്പി. എന്നിട്ടും..
മനസ്സിലേക്ക് ആഞ്ഞുകയറുന്നവയായിരുന്നു ഭാര്യയുടെ വാക്കുകള്‍. "അവള്‍ പോയി". പ്രാണനുവേണ്ടി പിടയുന്ന ഒരാളുടെ അവസ്ഥയായിരുന്നു അപ്പോള്‍. ഞാന്‍ കൊണ്ടുവന്ന കമ്പിളി പുതപ്പെടുത്തു അവളെ പുതപ്പിച്ചു. നേരം വെളുക്കുവോളം അവളുടെ മണം അതില്‍ പതിയാന്‍ വേണ്ടി...
മിനുമോളുടെ കത്തിയമരുന്ന ചിതക്കരുകില്‍ കഴിഞ്ഞ് പോയ കാര്യങ്ങള്‍ ഓര്‍ത്ത് ഞാന്‍ ഇരുന്നു. ഒന്നുമറിയാതെ മറ്റൊരു ലോകത്തേക്ക് അവള്‍ യാത്ര തിരിച്ചിരിക്കുന്നു. മോഹങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും ഒന്നുമില്ലാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് ഒരു 'മടക്കയാത്ര'.
Showing posts with label പ്രവാസം. Show all posts
Showing posts with label പ്രവാസം. Show all posts
Saturday, January 2, 2010
Monday, December 14, 2009
ഒന്നാം തിരുമുറിവ്...
സ്വന്തം നാട്ടില്‍ മാന്യമായിട്ടൊരു ജോലി, തരക്കേടില്ലാത്ത വരുമാനം, നല്ല പ്രവര്‍ത്തനാന്തരീക്ഷം. എല്ലാം കൊണ്ടും കൊള്ളാം. ഇവയെല്ലാം ഒത്തിണങ്ങി കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഗുമ്മായി മുന്നോട്ടു നീങ്ങുമ്പോഴാണ് ആ ഉള്‍വിളി ഉണ്ടായത് (അല്ലെങ്കിലും 'ഉണ്ടിരിക്കുന്ന നായര്‍ക്കൊരു വിളികേട്ടു' എന്നൊരു ചൊല്ലുണ്ട്). അതു തന്നെ സംഭവിച്ചു!
എനിക്ക് ഗള്‍ഫില്‍ പോകണം!!
ഇത്തരത്തിലൊരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് നയിച്ച തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ പലതായിരുന്നു:
ആദ്യ കാരണം 'ക്യാഷ്' തന്നെ. ഇഷ്ടം പോലെ കാശുണ്ടാക്കാം!
പിന്നെ വീട്ടിലും നാട്ടിലുമൊന്നും ഒരു വെയിറ്റ് ഇല്ല (പിന്നേ, ലവനാര്?)
ഗള്‍ഫ്കാരനായാല്‍ ഏല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു ഇത് (ഏതു? ലതന്നെ!) തോന്നും!
ഇത്യാദി അബദ്ധധാരണകള്‍ വച്ചുപുലര്‍ത്തി ഞാന്‍ കമ്പനിയില്‍ ഗള്‍ഫ്‌ വേക്കന്‍സിയിലേക്ക് അപേക്ഷ കൊടുത്തു. പിന്നേ കാര്യങ്ങളെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. അബുദാബിയിലെ ഹെഡ് ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഇവിടുത്തെ ഓഫീസിലേക്ക് 'ടോ' (എഗ്രിമെന്റ്) വന്നതും, ഞാന്‍ തുല്യം ചാര്‍ത്തിയതും, സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് എല്ലാം അറ്റെസ്റ്റ് ചെയ്തതും, അവ അയച്ചതുമെല്ലാം 'ശുഭസ്ത്യ ശീഘ്ര'മായി കഴിഞ്ഞു. പിന്നേ ഞാന്‍ വിസ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന വേഴാമ്പലായി മാറി. (ഹൊ! എന്തെളുപ്പം, ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി കിട്ടുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഇത്രക്ക് സിമ്പിളാണോ?).
പിന്നെ എന്‍റെ രാത്രികള്‍ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രകളായിരുന്നു. അബുദാബി ഹെഡ് ഓഫീസില്‍ ശീതീകരിച്ച അടിപൊളി ഓഫീസ് മുറിയിലിരുന്നു അത്യാധുനിക സംവിധാനങ്ങളില്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുക, പുതിയ പുതിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പഠിക്കുക, അതില്‍ പ്രവീണ്യം നേടുക, കൈനിറയെ സമ്പാദിച്ചു അവധിക്കു നാട്ടില്‍ വരുക, വരുന്നത് പഴയ സിനിമേലൊക്കെ കാണണപോലെ അമ്പാസ്സി‍ഡര്‍ കാറിനുമുകളില്‍ പെട്ടികള്‍ അടുക്കിക്കെട്ടി വെച്ച്, അത്തറൊക്കെ പൂശി, കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സൊക്കെ വച്ച്, ചുണ്ടില്‍ മാള്‍ബെറൊ പുകച്ച്... അങ്ങിനെയങ്ങിനെയങ്ങിനെ...
അങ്ങിനെ വിസ കയ്യില്‍ ലഭിച്ചു. ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു. തിയ്യതി സമാഗതമായി. വീട്ടിലെ സെന്റിമെന്റല്‍ യാത്രയയപ്പെല്ലാം കഴിഞ്ഞു നെടുമ്പാശേരിയില്‍ നിന്ന് വിമാനവും കേറി അബുദാബി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വന്നെത്തുകയും ചെയ്തു.
കമ്പനി ഡ്രൈവര്‍ പിക്ക് ചെയ്യാന്‍ വന്നിരുന്നു. പെട്ടിയെല്ലാം കാറില്‍കയറ്റി. റൂമിലേക്ക്‌ യാത്ര പുറപ്പെട്ടു. ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്‍ റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്തു. മലയാളഗാനം അതിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു.
'കണ്ണീര്‍കായലിലേതോ കടലാസ്സിന്റെ തോണീ
അലയും കാറ്റിലുലയും ഇരു കരയും ദൂരെ ദൂരെ...'
ഈശ്വരാ, വന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ കണ്ണീരിന്റെ പാട്ടാണല്ലോ കേട്ടത്. പിന്നെ സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചു, ഒരു പാട്ടിലെന്തിരിക്കുന്നു.
ഹൊ! എന്താ ഇവിടെയെല്ലാം റോഡ്‌, ഗംഭീരം തന്നെ! വണ്ടിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ കുലുക്കം പോലുമില്ല, ഒഴുകുന്നത്‌ പോലെ, പിന്നെ എത്ര ട്രാക്കുകളാണ് റോഡില്. ട്രാക്ക് മാറുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന 'ക്ടുര്ര്‍ക്ക്' ശബ്ദം എനിക്കിഷ്ടപെട്ടു. ദേഹത്ത് ഒരു കോരിത്തരിപ്പ് ഉണ്ടാവുന്നതുപോലെ. വഴിനീളെ പടുകൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങളും, അതിന്‍റെ ക്രയിനുകളും, ഈന്തപ്പനകളുമെല്ലാം നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു വായും പൊളിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ അക്കോമോഡേഷനില്‍ എത്തി.
ഹായ്! എന്‍റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. വലിയൊരു ബംഗ്ലാവ്, ഇതിലാണോ താമസം, കുശാലായി. ഡ്രൈവറുചേട്ടന്‍ അകത്തേക്ക് കേറി, കൂടെ പെട്ടിയുമായിക്കേറി. പുള്ളിക്കാരന്‍ ഒരു മുറി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഓ, ബംഗ്ലാവ് ചുറ്റിക്കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരിക്കും. എന്തായാലും താമസിക്കാന്‍ പോണതല്ലേ, മുഴുവന്‍ കണ്ടുകളയാം.
ഇതാണ് മുറി. ദാ, കട്ടില്. ബെഡും തലയിണയും വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഡ്രൈവറുചേട്ടന്‍ ഉവാച.
ങേ, ഹെന്ത്? ആ മുറിയില്‍ ആകെ 6 കട്ടിലുകള്‍, അതിലെല്ലാം തീവണ്ടിയുടെ ബര്‍ത്ത് പോലെ മുകളിലും കട്ടിലുകള്‍, മൊത്തം 16 കട്ടില്‍സ്. കൂടാതെ, പാര്‍ട്ടി ഓഫീസിലെ ബാനറുകള്‍ പോലെ തുണികള്‍ അങ്ങുമിങ്ങും തോരണം തൂക്കിയിരിക്കുന്നു. ഈ 16 അന്തേവാസികളില്‍ ഒരാളാവാനാണോ ഈശ്വരാ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തത്? എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നല്ലൊരു ശതമാനം അപ്പോള്‍ തന്നെ ആവിയായിപ്പോയി.
വീട്ടില്‍ സ്വന്തം മുറിയില്‍ രാജാവിനെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞവന്‍, എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. പിന്നെ സ്വയം സമാധാനിച്ചു. എന്നെപ്പോലെത്തന്നെയല്ലേ ഇവിടുള്ളവരും കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നത്, എന്തായാലും വന്നു പെട്ടില്ലേ, നാടൊന്നുമല്ലല്ലോ, അടുത്ത ബസ്സിനു മടങ്ങണമെന്ന് പറയാന്‍. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവില്‍ ചെറിയ മുറിയില്‍ പന്ത്രണ്ടിലൊരുവനായി പ്രവാസജീവിതം ആരംഭിച്ചു.
വന്നത് ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരമായതുകൊണ്ട്, അന്നും പിറ്റേന്നും ജോലിക്ക് ജോയിന്‍ ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല. ഈ ഒന്നര ദിവസം കൊണ്ട് ഞാന്‍ റൂമിനെയും റൂംമേറ്റ്സിനെയുമെല്ലാം പരിചയപ്പെട്ടു. റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന സീനിയര്‍ ചേട്ടന്മാര്‍ അവിടുത്തെ നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഗള്‍ഫിലെ ഇപ്പോഴത്തെ ദയനീയാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും, എക്സ്ചേഞ്ച് റേറ്റിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം പറഞ്ഞു ഒരുപാട് പേടിപ്പിച്ചു. അന്നു രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെയും പറ്റിയെല്ലാം ഓര്‍ത്തു. എന്താണെന്നറിയില്ല, എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, അവസാനം വന്നതുകൊണ്ട് ആദ്യം കുളിക്കണം എന്ന അലിഖിത ചട്ടം മാനിച്ചു കാക്കകുളി കുളിച്ചു റെഡിയായി. 'ടൈ' എന്ന സാധനം കെട്ടുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. അതിനു അവിടെയുള്ള ഒരു ചേട്ടന്‍ സഹായിച്ചു. എന്താണെന്നറിയില്ല, അതു കെട്ടിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ നെഞ്ചു വിരിഞ്ഞു. തല നിവര്‍ന്നു. കൈ പാന്റ്പോക്കറ്റിലോട്ടുപോയി. കണ്ണാടിക്കു മുന്‍പില്‍ ഇടതും വലതും വശങ്ങള്‍ മാറിയും തിരിഞ്ഞും അരമണിക്കൂര്‍ പോസ് ചെയ്തുനിന്നു. അടുത്ത ഊഴക്കാരന്റെ തെറി കേട്ടാണ് കണ്ണാടിക്കു മുന്നില്‍നിന്നു മാറിയത്. എന്തോ, തലേദിവസത്തെ വിഷമമെല്ലാം മാറിയിരുന്നു.
അങ്ങിനെ, ഓഫീസ് വണ്ടി വന്നു. സ്റ്റാഫിനെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ളതാണത്രേ. ഡൈലി ഈ ടൈമില്‍ വരും, അഞ്ചുമിനുറ്റ് നിര്‍ത്തിയിടും. അതിനകം കയറിക്കൊള്ളണം. ഈ സമയത്തിനകം റെഡിയായില്ലെങ്കില്‍ പൈസ മുടക്കി ടാക്സിയില്‍ വരണമത്രേ! എന്തായാലും എനിക്ക് ബസ്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഉഗ്രന്‍ സീറ്റ്, ഏ.സി, പാട്ട് കേട്ടുള്ള യാത്ര എല്ലാം കൊള്ളാം. എന്‍റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഫീനിക്സ് പക്ഷിയായി ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു.
അങ്ങിനെ ആദ്യമായി അബുദാബി നഗരത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു. കണ്ണാടിജനലിലൂടെ ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി കാഴ്ചകള്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പടുകൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍, അവയുടെ ഉയരം അളക്കാന്‍ മേല്‍പ്പോട്ടു നോക്കി നോക്കി തല കഴച്ചു തുടങ്ങി. അതാ ഒരു ബില്‍ഡിങ്ങ്! ശ്ശൊ, ഭയങ്കരം തന്നെ! അതിന്‍റെ മണ്ടക്ക് ഒരു കൂറ്റന്‍ ഗോളം കയറ്റി വച്ചിരിക്കുന്നു. എന്‍റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം, അതു എത്തിസലാത്തിന്റെ ഓഫിസാണെന്നും, അതു കണ്‍സ്ട്രക്ടിവ് വര്‍ക്ക്‌ ആണെന്നും അടുത്തിരിക്കുന്നവന്‍ പറഞ്ഞുതന്നു (ഞാന്‍ മുഖത്ത് നമ്മളിതെത്ര കണ്ടതാനെന്നുള്ള ഭാവം പെട്ടെന്ന് വരുത്തി). പിന്നെ റോഡിലെല്ലാം എത്ര വാഹനങ്ങളാണ്, നാട്ടിലൊന്നും കാണാത്തത്ര മോഡലുകളും. അങ്ങിനെ തിരക്കിലൂടെ ഒഴുകി ഒടുവില്‍ നഗരഹൃദയത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഓഫീസിലെത്തി. വണ്ടിയില്‍ നിന്നുമിറങ്ങി. ഞാന്‍ രണ്ടടി പിറകോട്ടുമാറി എന്‍റെ ഓഫീസിനെ നോക്കി. വാഹ്‌! കലക്കി. രണ്ടു കൂറ്റന്‍ ബില്‍ഡിങ്ങുകള്‍. ഇത്രയും വലിയ ഓഫീസോ? വീണ്ടും രോമാഞ്ചം. അങ്ങിനെ ആദ്യമായി ഓഫീസില്‍ കയറി എച്. ആര്‍ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലേക്കു പോയി. അവിടുത്തെ കലാപരിപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞു ഡ്യൂട്ടിക്ക് ജോയിന്‍ ചെയ്തു. ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് കാണിച്ചുതരുവാനായി ഒരു അമ്മച്ചി കൂടെ വന്നു. അമ്മച്ചി എന്നോട് എന്‍റെ ഹിസ്റ്ററിയെല്ലാം ഈ നേരത്തിനകം ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. ഇവന്‍ ഇവിടെ അധികനാള്‍ വാഴില്ല എന്നര്‍ത്ഥത്തിലാണോ എന്തോ, എന്നെ അവസാനം ഒരുമാതിരി ആക്കിയ നോട്ടവും നോക്കി ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് കാണിച്ചുതന്നു. ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് നെയിം എല്ലാം സ്റ്റൈയിലായി എഴുതിയ ബോര്‍ഡ് വാതിലില്‍ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. വീണ്ടും രോമാഞ്ചം (ശ്ശൊ, ഇത് വല്ല്യ ശല്ല്യമായല്ലോ, ഈ രോമാഞ്ചമേ). അങ്ങിനെ ഐശ്വര്യമായി ഡോര്‍ തുറന്നു ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് കാല്‍ എടുത്തു വച്ചു. ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.
ഒരു കുടുസ്സു മുറി. ജാംബവാന്റെ അപ്പൂപ്പന്റെ കാലത്തെ രണ്ടു യന്ത്രപെട്ടികള്‍ (ഇതു കമ്പ്യൂട്ടറാണത്രെ!!), പിന്നെ മൊത്തം കാര്‍ഡ്ബോര്‍ഡ് പെട്ടികള്‍, കൂടാതെ നൂറായിരം വയറുകള്‍, പ്ലഗ്ഗുകള്‍, ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനുമായി വേറെന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങള്‍. പിന്നെ രണ്ടു അലമാരകളും. ഇതിനിടയില്‍ ചന്തി വയ്ക്കാന്‍ മാത്രം ഗ്യാപ്പ്. ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഫീനിക്സ് പക്ഷി വീണ്ടും ചാരമായി. ഒരു ഗുണമുണ്ടായത് എന്താണെന്ന് വച്ചാല്‍ വംശനാശം വന്ന ഫ്ലോപ്പി ഡിസ്കിനെ അവിടെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളതാണ്. ഈശ്വരാ... എന്തെല്ലാം പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു. നാട്ടിലെ ഓഫീസില്‍ ആധുനിക സജജീകരണങ്ങളോടുകൂടിയ കമ്പ്യൂട്ടറുകളും, വിശാലമായ മുറിയും അപ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഓടി വന്നു. കഷ്ടം...
ഇതെല്ലാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വിസാ പ്രോസസ്സിംഗ് വളരെ സ്പീഡാകാനുള്ള കാരണം പിടികിട്ടിയത്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ കൊണ്ട് തള്ളാനുള്ള ഏര്‍പ്പാടായിരുന്നു. ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി കിട്ടാന്‍ എന്തെളുപ്പം അല്ലേ?
അങ്ങിനെ ശോകമൂകനായി, എന്‍റെ എടുത്തുചാട്ടത്തെ ശപിച്ചു ഞാന്‍ എന്‍റെ ജോലിത്തിരക്കില്‍ പ്രവേശിച്ചു. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി. ജോലിയുമായും മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളുമായും സ്വാഭാവികമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു ജീവിതം മുക്കിയും മുടന്തിയും മുന്നോട്ടു ചലിക്കപ്പെട്ടു. സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം സ്വപ്നങ്ങളായിത്തന്നെ അവശേഷിച്ചു. ആകെ കിട്ടുന്ന അവധിദിവസമായ വെള്ളിയാഴ്ചകള്‍ ഉറക്കവും അലക്കുമായി കഴിച്ചുകൂട്ടി (ജോലിദിവസങ്ങളില്‍ നേരത്തെ എണീക്കുന്നതുകാരണം അതിന്‍റെ ക്ഷീണമെല്ലാം തീര്‍ക്കുന്നത് വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചവരെ ഉറങ്ങിയാണ്). 'ടൈ' കെട്ടുന്നത് ഒരു ബാദ്ധ്യതയായി മാറി. ഓഫീസ് വണ്ടിയില്‍ പോകുമ്പോള്‍ നാട്ടിലെ ബസ്സില്‍ തിരക്കില്‍ ഊളിയിടുന്നതും, കാല്‍വിരല്‍ മാത്രം ചവിട്ടുപടിയില്‍ ഊന്നിയുള്ള നില്‍പ്പും, ഏണിപ്പടിയില്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കലും എല്ലാം നഷ്ടബോധങ്ങളായി മാറി. നഗരകാഴ്ചകള്‍ കാണുമ്പോള്‍, പാടവും, കുളവും, പുഴയുമെല്ലാം മനസ്സില്‍ നൊമ്പരമുണര്‍ത്തി. അസുഖങ്ങള്‍ വന്നപ്പോഴെല്ലാം അമ്മയെ വേദനയോടെ ഓര്‍ത്തുപോയി. എന്താണെന്നറിയില്ല, പനിപിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെ തീവ്രത അനുഭവപ്പെട്ടത്. ചുരുക്കം ചിലത് നേടുവാനായി വിലപ്പെട്ട എന്തെല്ലാമോ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയോയെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങി. നാടുമായുള്ള ബന്ധം വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ ഫോണ്‍വിളികളില്‍ ഒതുക്കപ്പെട്ടു.
പ്രവാസികള്‍ മെഴുകുതിരികളെപ്പോലെയാണ്. സ്വയം കത്തിത്തീരുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പ്രകാശമായി മാറുന്നു. വീടിനും നാടിനുമായി കഷ്ട്ടപ്പെടുന്നവരാണ് അവര്‍. എന്തുതന്നെയായാലും ഞാനിന്നു അനേകലക്ഷം പ്രവാസികളില്‍ ഒരാളാണ്. ഈ പ്രവാസ ജീവിതം എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു. ദശാബ്ദങ്ങളോളമായി ഇവിടെ ഉഴലുന്ന ജീവിതങ്ങളെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരുടെയെല്ലാം അനുഭവങ്ങള്‍ വച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗതുല്ല്യമാണ് ഇവിടെ.
കത്തിത്തീരുവാന്‍ ഇനിയും എത്രയോ പകലുകള്‍... ഇവിടം കൊണ്ടൊന്നും തീരുന്നില്ല!!
എനിക്ക് ഗള്‍ഫില്‍ പോകണം!!
ഇത്തരത്തിലൊരു തീരുമാനത്തിലേക്ക് നയിച്ച തെറ്റിദ്ധാരണകള്‍ പലതായിരുന്നു:
ആദ്യ കാരണം 'ക്യാഷ്' തന്നെ. ഇഷ്ടം പോലെ കാശുണ്ടാക്കാം!
പിന്നെ വീട്ടിലും നാട്ടിലുമൊന്നും ഒരു വെയിറ്റ് ഇല്ല (പിന്നേ, ലവനാര്?)
ഗള്‍ഫ്കാരനായാല്‍ ഏല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു ഇത് (ഏതു? ലതന്നെ!) തോന്നും!
ഇത്യാദി അബദ്ധധാരണകള്‍ വച്ചുപുലര്‍ത്തി ഞാന്‍ കമ്പനിയില്‍ ഗള്‍ഫ്‌ വേക്കന്‍സിയിലേക്ക് അപേക്ഷ കൊടുത്തു. പിന്നേ കാര്യങ്ങളെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്നായിരുന്നു. അബുദാബിയിലെ ഹെഡ് ഓഫീസില്‍ നിന്നും ഇവിടുത്തെ ഓഫീസിലേക്ക് 'ടോ' (എഗ്രിമെന്റ്) വന്നതും, ഞാന്‍ തുല്യം ചാര്‍ത്തിയതും, സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റ് എല്ലാം അറ്റെസ്റ്റ് ചെയ്തതും, അവ അയച്ചതുമെല്ലാം 'ശുഭസ്ത്യ ശീഘ്ര'മായി കഴിഞ്ഞു. പിന്നേ ഞാന്‍ വിസ കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന വേഴാമ്പലായി മാറി. (ഹൊ! എന്തെളുപ്പം, ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി കിട്ടുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഇത്രക്ക് സിമ്പിളാണോ?).
പിന്നെ എന്‍റെ രാത്രികള്‍ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്രകളായിരുന്നു. അബുദാബി ഹെഡ് ഓഫീസില്‍ ശീതീകരിച്ച അടിപൊളി ഓഫീസ് മുറിയിലിരുന്നു അത്യാധുനിക സംവിധാനങ്ങളില്‍ വര്‍ക്ക്‌ ചെയ്യുക, പുതിയ പുതിയ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പഠിക്കുക, അതില്‍ പ്രവീണ്യം നേടുക, കൈനിറയെ സമ്പാദിച്ചു അവധിക്കു നാട്ടില്‍ വരുക, വരുന്നത് പഴയ സിനിമേലൊക്കെ കാണണപോലെ അമ്പാസ്സി‍ഡര്‍ കാറിനുമുകളില്‍ പെട്ടികള്‍ അടുക്കിക്കെട്ടി വെച്ച്, അത്തറൊക്കെ പൂശി, കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ്സൊക്കെ വച്ച്, ചുണ്ടില്‍ മാള്‍ബെറൊ പുകച്ച്... അങ്ങിനെയങ്ങിനെയങ്ങിനെ...
അങ്ങിനെ വിസ കയ്യില്‍ ലഭിച്ചു. ടിക്കറ്റ്‌ എടുത്തു. തിയ്യതി സമാഗതമായി. വീട്ടിലെ സെന്റിമെന്റല്‍ യാത്രയയപ്പെല്ലാം കഴിഞ്ഞു നെടുമ്പാശേരിയില്‍ നിന്ന് വിമാനവും കേറി അബുദാബി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ വന്നെത്തുകയും ചെയ്തു.
കമ്പനി ഡ്രൈവര്‍ പിക്ക് ചെയ്യാന്‍ വന്നിരുന്നു. പെട്ടിയെല്ലാം കാറില്‍കയറ്റി. റൂമിലേക്ക്‌ യാത്ര പുറപ്പെട്ടു. ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്‍ റേഡിയോ ഓണ്‍ ചെയ്തു. മലയാളഗാനം അതിലൂടെ ഒഴുകിവന്നു.
'കണ്ണീര്‍കായലിലേതോ കടലാസ്സിന്റെ തോണീ
അലയും കാറ്റിലുലയും ഇരു കരയും ദൂരെ ദൂരെ...'
ഈശ്വരാ, വന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ കണ്ണീരിന്റെ പാട്ടാണല്ലോ കേട്ടത്. പിന്നെ സ്വയം സമാധാനിപ്പിച്ചു, ഒരു പാട്ടിലെന്തിരിക്കുന്നു.
ഹൊ! എന്താ ഇവിടെയെല്ലാം റോഡ്‌, ഗംഭീരം തന്നെ! വണ്ടിയിലിരിക്കുമ്പോള്‍ കുലുക്കം പോലുമില്ല, ഒഴുകുന്നത്‌ പോലെ, പിന്നെ എത്ര ട്രാക്കുകളാണ് റോഡില്. ട്രാക്ക് മാറുമ്പോള്‍ ഉണ്ടാവുന്ന 'ക്ടുര്ര്‍ക്ക്' ശബ്ദം എനിക്കിഷ്ടപെട്ടു. ദേഹത്ത് ഒരു കോരിത്തരിപ്പ് ഉണ്ടാവുന്നതുപോലെ. വഴിനീളെ പടുകൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങളും, അതിന്‍റെ ക്രയിനുകളും, ഈന്തപ്പനകളുമെല്ലാം നാട്ടിലെ കാര്യങ്ങളുമായി താരതമ്യം ചെയ്തു വായും പൊളിച്ചു നോക്കിയിരുന്നു. അങ്ങിനെ ഞങ്ങള്‍ അക്കോമോഡേഷനില്‍ എത്തി.
ഹായ്! എന്‍റെ കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. വലിയൊരു ബംഗ്ലാവ്, ഇതിലാണോ താമസം, കുശാലായി. ഡ്രൈവറുചേട്ടന്‍ അകത്തേക്ക് കേറി, കൂടെ പെട്ടിയുമായിക്കേറി. പുള്ളിക്കാരന്‍ ഒരു മുറി ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. ഓ, ബംഗ്ലാവ് ചുറ്റിക്കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരിക്കും. എന്തായാലും താമസിക്കാന്‍ പോണതല്ലേ, മുഴുവന്‍ കണ്ടുകളയാം.
ഇതാണ് മുറി. ദാ, കട്ടില്. ബെഡും തലയിണയും വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഡ്രൈവറുചേട്ടന്‍ ഉവാച.
ങേ, ഹെന്ത്? ആ മുറിയില്‍ ആകെ 6 കട്ടിലുകള്‍, അതിലെല്ലാം തീവണ്ടിയുടെ ബര്‍ത്ത് പോലെ മുകളിലും കട്ടിലുകള്‍, മൊത്തം 16 കട്ടില്‍സ്. കൂടാതെ, പാര്‍ട്ടി ഓഫീസിലെ ബാനറുകള്‍ പോലെ തുണികള്‍ അങ്ങുമിങ്ങും തോരണം തൂക്കിയിരിക്കുന്നു. ഈ 16 അന്തേവാസികളില്‍ ഒരാളാവാനാണോ ഈശ്വരാ ഇങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുത്തത്? എന്‍റെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നല്ലൊരു ശതമാനം അപ്പോള്‍ തന്നെ ആവിയായിപ്പോയി.
വീട്ടില്‍ സ്വന്തം മുറിയില്‍ രാജാവിനെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞവന്‍, എനിക്ക് സങ്കടം സഹിക്കാന്‍ പറ്റിയില്ല. പിന്നെ സ്വയം സമാധാനിച്ചു. എന്നെപ്പോലെത്തന്നെയല്ലേ ഇവിടുള്ളവരും കഴിഞ്ഞുകൂടുന്നത്, എന്തായാലും വന്നു പെട്ടില്ലേ, നാടൊന്നുമല്ലല്ലോ, അടുത്ത ബസ്സിനു മടങ്ങണമെന്ന് പറയാന്‍. അങ്ങിനെ ഞാന്‍ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവില്‍ ചെറിയ മുറിയില്‍ പന്ത്രണ്ടിലൊരുവനായി പ്രവാസജീവിതം ആരംഭിച്ചു.
വന്നത് ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരമായതുകൊണ്ട്, അന്നും പിറ്റേന്നും ജോലിക്ക് ജോയിന്‍ ചെയ്യേണ്ടി വന്നില്ല. ഈ ഒന്നര ദിവസം കൊണ്ട് ഞാന്‍ റൂമിനെയും റൂംമേറ്റ്സിനെയുമെല്ലാം പരിചയപ്പെട്ടു. റൂമിലുണ്ടായിരുന്ന സീനിയര്‍ ചേട്ടന്മാര്‍ അവിടുത്തെ നിയമങ്ങളെക്കുറിച്ചും, ഗള്‍ഫിലെ ഇപ്പോഴത്തെ ദയനീയാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും, എക്സ്ചേഞ്ച് റേറ്റിനെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം പറഞ്ഞു ഒരുപാട് പേടിപ്പിച്ചു. അന്നു രാത്രി ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നപ്പോള്‍ അമ്മയെയും അച്ഛനെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെയും പറ്റിയെല്ലാം ഓര്‍ത്തു. എന്താണെന്നറിയില്ല, എന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്, അവസാനം വന്നതുകൊണ്ട് ആദ്യം കുളിക്കണം എന്ന അലിഖിത ചട്ടം മാനിച്ചു കാക്കകുളി കുളിച്ചു റെഡിയായി. 'ടൈ' എന്ന സാധനം കെട്ടുന്നത് ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു. അതിനു അവിടെയുള്ള ഒരു ചേട്ടന്‍ സഹായിച്ചു. എന്താണെന്നറിയില്ല, അതു കെട്ടിയപ്പോള്‍ എന്‍റെ നെഞ്ചു വിരിഞ്ഞു. തല നിവര്‍ന്നു. കൈ പാന്റ്പോക്കറ്റിലോട്ടുപോയി. കണ്ണാടിക്കു മുന്‍പില്‍ ഇടതും വലതും വശങ്ങള്‍ മാറിയും തിരിഞ്ഞും അരമണിക്കൂര്‍ പോസ് ചെയ്തുനിന്നു. അടുത്ത ഊഴക്കാരന്റെ തെറി കേട്ടാണ് കണ്ണാടിക്കു മുന്നില്‍നിന്നു മാറിയത്. എന്തോ, തലേദിവസത്തെ വിഷമമെല്ലാം മാറിയിരുന്നു.
അങ്ങിനെ, ഓഫീസ് വണ്ടി വന്നു. സ്റ്റാഫിനെ കൊണ്ടുപോകാനുള്ളതാണത്രേ. ഡൈലി ഈ ടൈമില്‍ വരും, അഞ്ചുമിനുറ്റ് നിര്‍ത്തിയിടും. അതിനകം കയറിക്കൊള്ളണം. ഈ സമയത്തിനകം റെഡിയായില്ലെങ്കില്‍ പൈസ മുടക്കി ടാക്സിയില്‍ വരണമത്രേ! എന്തായാലും എനിക്ക് ബസ്‌ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. ഉഗ്രന്‍ സീറ്റ്, ഏ.സി, പാട്ട് കേട്ടുള്ള യാത്ര എല്ലാം കൊള്ളാം. എന്‍റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ഫീനിക്സ് പക്ഷിയായി ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റു.
അങ്ങിനെ ആദ്യമായി അബുദാബി നഗരത്തിലൂടെ യാത്ര ചെയ്തു. കണ്ണാടിജനലിലൂടെ ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കി കാഴ്ചകള്‍ ആസ്വദിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പടുകൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍, അവയുടെ ഉയരം അളക്കാന്‍ മേല്‍പ്പോട്ടു നോക്കി നോക്കി തല കഴച്ചു തുടങ്ങി. അതാ ഒരു ബില്‍ഡിങ്ങ്! ശ്ശൊ, ഭയങ്കരം തന്നെ! അതിന്‍റെ മണ്ടക്ക് ഒരു കൂറ്റന്‍ ഗോളം കയറ്റി വച്ചിരിക്കുന്നു. എന്‍റെ നോട്ടം കണ്ടിട്ടാവണം, അതു എത്തിസലാത്തിന്റെ ഓഫിസാണെന്നും, അതു കണ്‍സ്ട്രക്ടിവ് വര്‍ക്ക്‌ ആണെന്നും അടുത്തിരിക്കുന്നവന്‍ പറഞ്ഞുതന്നു (ഞാന്‍ മുഖത്ത് നമ്മളിതെത്ര കണ്ടതാനെന്നുള്ള ഭാവം പെട്ടെന്ന് വരുത്തി). പിന്നെ റോഡിലെല്ലാം എത്ര വാഹനങ്ങളാണ്, നാട്ടിലൊന്നും കാണാത്തത്ര മോഡലുകളും. അങ്ങിനെ തിരക്കിലൂടെ ഒഴുകി ഒടുവില്‍ നഗരഹൃദയത്തില്‍ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ഓഫീസിലെത്തി. വണ്ടിയില്‍ നിന്നുമിറങ്ങി. ഞാന്‍ രണ്ടടി പിറകോട്ടുമാറി എന്‍റെ ഓഫീസിനെ നോക്കി. വാഹ്‌! കലക്കി. രണ്ടു കൂറ്റന്‍ ബില്‍ഡിങ്ങുകള്‍. ഇത്രയും വലിയ ഓഫീസോ? വീണ്ടും രോമാഞ്ചം. അങ്ങിനെ ആദ്യമായി ഓഫീസില്‍ കയറി എച്. ആര്‍ ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റിലേക്കു പോയി. അവിടുത്തെ കലാപരിപാടികള്‍ കഴിഞ്ഞു ഡ്യൂട്ടിക്ക് ജോയിന്‍ ചെയ്തു. ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് കാണിച്ചുതരുവാനായി ഒരു അമ്മച്ചി കൂടെ വന്നു. അമ്മച്ചി എന്നോട് എന്‍റെ ഹിസ്റ്ററിയെല്ലാം ഈ നേരത്തിനകം ചോദിച്ചു മനസ്സിലാക്കി. ഇവന്‍ ഇവിടെ അധികനാള്‍ വാഴില്ല എന്നര്‍ത്ഥത്തിലാണോ എന്തോ, എന്നെ അവസാനം ഒരുമാതിരി ആക്കിയ നോട്ടവും നോക്കി ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് കാണിച്ചുതന്നു. ഡിപ്പാര്‍ട്ടുമെന്റ് നെയിം എല്ലാം സ്റ്റൈയിലായി എഴുതിയ ബോര്‍ഡ് വാതിലില്‍ ഒട്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. വീണ്ടും രോമാഞ്ചം (ശ്ശൊ, ഇത് വല്ല്യ ശല്ല്യമായല്ലോ, ഈ രോമാഞ്ചമേ). അങ്ങിനെ ഐശ്വര്യമായി ഡോര്‍ തുറന്നു ഞാന്‍ അകത്തേക്ക് കാല്‍ എടുത്തു വച്ചു. ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു.
ഒരു കുടുസ്സു മുറി. ജാംബവാന്റെ അപ്പൂപ്പന്റെ കാലത്തെ രണ്ടു യന്ത്രപെട്ടികള്‍ (ഇതു കമ്പ്യൂട്ടറാണത്രെ!!), പിന്നെ മൊത്തം കാര്‍ഡ്ബോര്‍ഡ് പെട്ടികള്‍, കൂടാതെ നൂറായിരം വയറുകള്‍, പ്ലഗ്ഗുകള്‍, ആവശ്യത്തിനും അനാവശ്യത്തിനുമായി വേറെന്തൊക്കെയോ സാധനങ്ങള്‍. പിന്നെ രണ്ടു അലമാരകളും. ഇതിനിടയില്‍ ചന്തി വയ്ക്കാന്‍ മാത്രം ഗ്യാപ്പ്. ഇതെല്ലാം കണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഫീനിക്സ് പക്ഷി വീണ്ടും ചാരമായി. ഒരു ഗുണമുണ്ടായത് എന്താണെന്ന് വച്ചാല്‍ വംശനാശം വന്ന ഫ്ലോപ്പി ഡിസ്കിനെ അവിടെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളതാണ്. ഈശ്വരാ... എന്തെല്ലാം പ്രതീക്ഷകളായിരുന്നു. നാട്ടിലെ ഓഫീസില്‍ ആധുനിക സജജീകരണങ്ങളോടുകൂടിയ കമ്പ്യൂട്ടറുകളും, വിശാലമായ മുറിയും അപ്പോള്‍ എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ഓടി വന്നു. കഷ്ടം...
ഇതെല്ലാം കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് വിസാ പ്രോസസ്സിംഗ് വളരെ സ്പീഡാകാനുള്ള കാരണം പിടികിട്ടിയത്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഇവിടെ കൊണ്ട് തള്ളാനുള്ള ഏര്‍പ്പാടായിരുന്നു. ഗള്‍ഫില്‍ ജോലി കിട്ടാന്‍ എന്തെളുപ്പം അല്ലേ?
അങ്ങിനെ ശോകമൂകനായി, എന്‍റെ എടുത്തുചാട്ടത്തെ ശപിച്ചു ഞാന്‍ എന്‍റെ ജോലിത്തിരക്കില്‍ പ്രവേശിച്ചു. ദിവസങ്ങളും മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി. ജോലിയുമായും മറ്റുള്ള കാര്യങ്ങളുമായും സ്വാഭാവികമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു ജീവിതം മുക്കിയും മുടന്തിയും മുന്നോട്ടു ചലിക്കപ്പെട്ടു. സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം സ്വപ്നങ്ങളായിത്തന്നെ അവശേഷിച്ചു. ആകെ കിട്ടുന്ന അവധിദിവസമായ വെള്ളിയാഴ്ചകള്‍ ഉറക്കവും അലക്കുമായി കഴിച്ചുകൂട്ടി (ജോലിദിവസങ്ങളില്‍ നേരത്തെ എണീക്കുന്നതുകാരണം അതിന്‍റെ ക്ഷീണമെല്ലാം തീര്‍ക്കുന്നത് വെള്ളിയാഴ്ച ഉച്ചവരെ ഉറങ്ങിയാണ്). 'ടൈ' കെട്ടുന്നത് ഒരു ബാദ്ധ്യതയായി മാറി. ഓഫീസ് വണ്ടിയില്‍ പോകുമ്പോള്‍ നാട്ടിലെ ബസ്സില്‍ തിരക്കില്‍ ഊളിയിടുന്നതും, കാല്‍വിരല്‍ മാത്രം ചവിട്ടുപടിയില്‍ ഊന്നിയുള്ള നില്‍പ്പും, ഏണിപ്പടിയില്‍ തൂങ്ങി നില്‍ക്കലും എല്ലാം നഷ്ടബോധങ്ങളായി മാറി. നഗരകാഴ്ചകള്‍ കാണുമ്പോള്‍, പാടവും, കുളവും, പുഴയുമെല്ലാം മനസ്സില്‍ നൊമ്പരമുണര്‍ത്തി. അസുഖങ്ങള്‍ വന്നപ്പോഴെല്ലാം അമ്മയെ വേദനയോടെ ഓര്‍ത്തുപോയി. എന്താണെന്നറിയില്ല, പനിപിടിച്ചു കിടക്കുമ്പോഴാണ് ഒറ്റപ്പെടലിന്‍റെ തീവ്രത അനുഭവപ്പെട്ടത്. ചുരുക്കം ചിലത് നേടുവാനായി വിലപ്പെട്ട എന്തെല്ലാമോ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയോയെന്നു തോന്നിത്തുടങ്ങി. നാടുമായുള്ള ബന്ധം വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ ഫോണ്‍വിളികളില്‍ ഒതുക്കപ്പെട്ടു.
പ്രവാസികള്‍ മെഴുകുതിരികളെപ്പോലെയാണ്. സ്വയം കത്തിത്തീരുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് പ്രകാശമായി മാറുന്നു. വീടിനും നാടിനുമായി കഷ്ട്ടപ്പെടുന്നവരാണ് അവര്‍. എന്തുതന്നെയായാലും ഞാനിന്നു അനേകലക്ഷം പ്രവാസികളില്‍ ഒരാളാണ്. ഈ പ്രവാസ ജീവിതം എന്നെ ഒരുപാട് പഠിപ്പിച്ചു. ദശാബ്ദങ്ങളോളമായി ഇവിടെ ഉഴലുന്ന ജീവിതങ്ങളെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരുടെയെല്ലാം അനുഭവങ്ങള്‍ വച്ചുനോക്കുമ്പോള്‍ എനിക്ക് സ്വര്‍ഗ്ഗതുല്ല്യമാണ് ഇവിടെ.
കത്തിത്തീരുവാന്‍ ഇനിയും എത്രയോ പകലുകള്‍... ഇവിടം കൊണ്ടൊന്നും തീരുന്നില്ല!!
Subscribe to:
Posts (Atom)